Opsioni i paracaktuar: zgjedhja që s'e bën askush

Në këtë numër

Një menaxher vendos shumë gjëra pa i vendosur: kutia e shënuar që më parë, turni që përsëritet nëse s'e ndryshon dikush, hapi që lista e kontrollit e kapërcen nëse nuk pyetet. Ajo që ndodh kur askush nuk vepron është vetë një zgjedhje, dhe shumica e marrin. Ky numër pyet sa e fortë është kjo tërheqje, dhe si vendoset me qëllim.

Kur një kompani amerikane i regjistroi të punësuarit e rinj në planin e kursimeve nëse nuk thoshin jo, pjesëmarrja u rrit nga 37% në 86%, dhe tre në katër anëtarë e mbajtën normën e paracaktuar prej 3%. Në vendet ku njerëzit janë dhurues organesh nëse nuk tërhiqen, pëlqimi është nga 86% deri afër 100%; në katër vende me regjistrim vullnetar ishte 4% deri 28%. Në 58 studime, opsioni i paracaktuar i lëvizi zgjedhjet mesatarisht rreth 27 pikë përqindjeje, me shpërndarje të gjerë. Tri kanale shpjegojnë si vepron; një kartë e mbyll numrin.

Stiven Janaqi, Redaktor

Tema kryesore

Formulari që u kthye përmbys

Deri në prill 1998, një kompani e madhe amerikane e shëndetësisë dhe sigurimeve i linte punonjësit të hynin në planin e kursimeve 401(k) pas një viti, duke plotësuar një formular ose duke telefonuar. Prej atëherë, të punësuarit e rinj regjistroheshin që ditën e parë, me 3% të pagës në një fond të tregut monetar, nëse nuk tërhiqeshin. Kontributi i punëdhënësit dhe lista e fondeve mbetën po ato.

Të punësuar të rinj me 3–15 muaj vjetërsi, para dhe pas ndryshimit (1998–99): Në plan: Regjistrim vetë 37%, I paracaktuar 86%; Kontributi mesatar, % e pagës: Regjistrim vetë 7,4, I paracaktuar 4,4.

• 76% e anëtarëve të regjistruar automatikisht kursenin saktësisht 3%; nga anëtarët e mëparshëm, rreth 10%
• 61% e grupit të ri e mbajtën të gjithë opsionin, normën dhe fondin; nga stafi i mëparshëm e kishte zgjedhur 1%

Leximi ynë

Opsioni i paracaktuar i solli njerëzit brenda, dhe pastaj i mbajti me normë të ulët në fondin më të sigurt. I vendosi të dyja.

Madrian & Shea, punim i NBER-it (2000): grupi i punësuar para ndryshimit, i matur në qershor 1998, kundrejt grupit të parë me tërheqje, qershor 1999. Normat e kontributit janë vetëm të anëtarëve. Një kompani; autorët gjejnë se e drejta e menjëhershme shpjegon pak.

Burimi: Brigitte C. Madrian & Dennis F. Shea, National Bureau of Economic Research, 2000

Shifrat

Një fjalë në një formular

Në vendet me pëlqim të shprehur, askush nuk është dhurues organesh pa u regjistruar; në vendet me pëlqim të supozuar, të gjithë janë, nëse nuk regjistrohen që të mos jenë. Eric Johnson dhe Daniel Goldstein i vunë krah për krah më 2003, dhe e provuan të njëjtën zgjedhje online.

• 12% · 99,98% pëlqimi efektiv në Gjermani (regjistrim vullnetar) dhe në Austri (tërheqje)
• 27,5% në Holandë, pas një regjistri të 1998-s, një fushate dhe mbi 12 milionë letrash

Eksperiment online, 161 veta: do të ishin dhurues, sipas formës së pyetjes: Regjistrim 42%, Tërheqje 82%, Pa opsion 79%.

Leximi ynë

Pa opsion të paracaktuar, njerëzit zgjodhën pothuajse si me tërheqje. Regjistrimi vullnetar ishte përjashtimi: kërkonte një mundim që shumica s'e bënë.

Normat e pëlqimit janë regjistrime, jo dhurime: vlerësim i autorëve nga regjistrat (2003). Regresioni i tyre gjeti 16,3% më shumë dhurime reale me tërheqje (1991–2001). Në provën online, ndryshimi i përgjigjes donte një klikim.

Burimi: Eric J. Johnson & Daniel Goldstein, Science 302(5649), 2003

Modeli

Këshilla, mundimi, pronësia

Johnson dhe Goldstein përmendën tri arsye pse një opsion i paracaktuar ngjitet, dhe literatura e mëvonshme i quan miratim, lehtësi dhe pronësi. Një opsion mund të veprojë përmes njërës, dyve ose të treve njëherësh.

• Miratimi. Opsioni i paracaktuar lexohet si këshillë nga kush e vendosi. Në planin e kursimeve, edhe stafi i vjetër që hyri pas ndryshimit, duke zgjedhur vetë, anonte nga fondi i paracaktuar.
• Lehtësia. Të mbetesh nuk kushton asgjë; të ndryshosh do një formular, një telefonatë, një minutë. Sa më i vështirë ndryshimi, aq më shumë mund të mbeten.
• Pronësia. Opsioni i paracaktuar ndihet si gjendja ekzistuese. Largimi prej tij lexohet si humbje, dhe humbjet peshojnë më shumë se fitimet e barabarta.

Në meta-analizë, studimet ku opsioni mbartte miratim ose pronësi treguan efekte më të mëdha; lehtësia jo, ndoshta sepse pak studime e ndryshuan mundimin. Opsionet ishin më të forta te zgjedhjet e konsumatorit dhe më të dobëta te ato mjedisore, ku autorët dyshojnë se bindjet janë më të forta.

Leximi ynë

Një opsion nga një menaxher që ekipi i beson mbart këshillë. Vendose sikur të ishte këshillë, sepse do të lexohet si e tillë.

Kanalet nga Johnson & Goldstein (2003) dhe Jachimowicz et al. (2019), që i koduan kanalet e çdo studimi sipas gjykimit të vlerësuesve, matje e përafërt. Efekti i këshillës nga Madrian & Shea (2000). Tekstet e kartave janë me fjalët tona.

Burimet: Eric J. Johnson & Daniel Goldstein, Science 302(5649), 2003; Jon M. Jachimowicz, Shannon Duncan, Elke U. Weber & Eric J. Johnson, Behavioural Public Policy 3(2), 2019; Brigitte C. Madrian & Dennis F. Shea, National Bureau of Economic Research, 2000

Çfarë thotë kërkimi

I fortë mesatarisht, i pabarabartë në praktikë

Jon Jachimowicz dhe kolegët mblodhën studimet, deri në maj 2017, që krahasonin një version me regjistrim vullnetar me një version me tërheqje të së njëjtës zgjedhje: 58 grupe të dhënash nga 35 artikuj, gjithsej 73.675 veta.

• 27 pikë zhvendosja mesatare drejt opsionit të paracaktuar, në 38 grupet me përgjigje po ose jo
• d = 0,68 efekti i standardizuar, mesatar; nudge-t për ushqim të shëndetshëm arritën 0,23

58 rezultatet, sipas asaj që gjetën: Efekt i qartë drejt opsionit 46, Pa efekt të qartë 10, Efekt i qartë në drejtim të kundërt 2.

Leximi ynë

Mesatarja është e madhe, shpërndarja më e madhe. Një opsion i vendosur në punë është një provë: kontrollo çfarë bën, mos e supozo.

Jachimowicz et al. (2019); “i qartë” do të thotë që intervali i besimit nuk përfshin zeron. Shpërndarja ishte shumë e lartë (I² 98%). Autorët thonë se ata që hartojnë zgjedhjet shpesh i gabojnë efektet dhe duhet t'i provojnë. Pilotet janë te Nr. 69.

Burimi: Jon M. Jachimowicz, Shannon Duncan, Elke U. Weber & Eric J. Johnson, Behavioural Public Policy 3(2), 2019

Si matet

Numëro kush mbetet aty

Madrian dhe Shea matën një “normë të opsionit të paracaktuar”: pjesën e njerëzve që qëndrojnë saktësisht te opsioni i vendosur, krahasuar me pjesën që e kishin zgjedhur kur duhej të zgjidhnin vetë. I njëjti numërim vlen për çdo opsion në punë.

• Gjeje. formularë, plane turnesh, lista kontrolli, cilësime sistemi: çfarë ndodh nëse askush nuk vepron?
• Numëro kush mbetet. pjesa saktësisht te opsioni, krahasuar me një periudhë ose grup që zgjodhi vetë
• Ndaje. sipas grupeve: në plan, 74% e atyre me nën 20.000 dollarë mbetën te opsioni, 30% te 70.000–79.000
• Përsërite. opsioni zbehet ngadalë: anëtarët te ai ranë nga 92% në 57% në 15 muaj

Leximi ynë

Një normë e lartë e opsionit nuk është sukses. Thotë që vendos opsioni; nëse vendos mirë është pyetje tjetër.

Shifrat nga Madrian & Shea (2000), një kompani, 1998–99, punonjës të punësuar me regjistrim automatik. Zbatimi i numërimit te formularët dhe planet e turneve është propozim i redaksisë.

Burimi: Brigitte C. Madrian & Dennis F. Shea, National Bureau of Economic Research, 2000

Mjeti i numrit

Karta e opsionit

Një kartë për çdo opsion të paracaktuar: një kuti e shënuar më parë, një plan turnesh që përsëritet, një hap që ecën nëse s'e ndal dikush. Kur opsioni bëhet hap i standardit, Standard Work e mban me arsyen e tij, që tjetri ta dijë pse është vendosur kështu.

1. Zgjedhja çfarë vendoset, ku: formular, plan turnesh, listë, sistem
2. Nëse askush nuk vepron çfarë ndodh sot, dhe kush e vendosi kështu
3. A do ta zgjidhnin? çfarë zgjedhin njerëzit kur duhet të zgjedhin; kujt i shkon opsioni dhe kujt jo
4. Rruga për të dalë si ndryshohet, me sa hapa; a është aq e lehtë sa të mbetesh?
5. Opsioni që duam i paracaktuar, apo pa opsion dhe me zgjedhje aktive; arsyeja në një rresht
6. Kontroll më data; pjesa te opsioni, sipas grupeve

Karta është propozim i redaksisë, jo kërkim. Mbështetet te norma e opsionit e Madrian & Shea, te dy gabimet e një opsioni dhe te zgjedhja aktive te Johnson & Goldstein (2003), dhe te këshilla për provë te Jachimowicz et al. (2019).

Burimet: Brigitte C. Madrian & Dennis F. Shea, National Bureau of Economic Research, 2000; Eric J. Johnson & Daniel Goldstein, Science 302(5649), 2003; Jon M. Jachimowicz, Shannon Duncan, Elke U. Weber & Eric J. Johnson, Behavioural Public Policy 3(2), 2019

Hape mjetin: Puna standarde

Burimet dhe metoda

Çdo shifër ka një burim.

Shifrat e këtij numri vijnë nga burimet më poshtë. Viti tregon sa e re është secila.

• Brigitte C. Madrian & Dennis F. Shea, National Bureau of Economic Research, “The Power of Suggestion: Inertia in 401(k) Participation and Savings Behavior (NBER Working Paper 7682; published in The Quarterly Journal of Economics 116(4), 2001)”, 2000. https://www.nber.org/papers/w7682
• Eric J. Johnson & Daniel Goldstein, Science 302(5649), “Do Defaults Save Lives?”, 2003. https://doi.org/10.1126/science.1091721
• Jon M. Jachimowicz, Shannon Duncan, Elke U. Weber & Eric J. Johnson, Behavioural Public Policy 3(2), “When and why defaults influence decisions: a meta-analysis of default effects”, 2019. https://doi.org/10.1017/bpp.2018.43

Metoda editoriale

Çdo shifër u kontrollua për vitin, botuesin dhe çfarë mat, te teksti i plotë kur u hap. Burimi i lexuar vetëm te një përmbledhje, një abstrakt ose copa shënohet me “përmes”. Shifra që nuk u konfirmua te ajo që u lexua shënohet si e tillë në faqen e vet, ose lihet jashtë. Interpretimi i redaktorit shënohet “Leximi ynë”.

Redaktuar nga Stiven Janaqi, që përgjigjet për të; “redaksia” në këtë botim është ai. Tekstet, përkthimet, faqosja dhe kontrolli i shifrave te burimet e tyre bëhen në seanca pune me Claude, një model AI i Anthropic. Si bëhet kjo faqe