Nëse dëshironi të kuptoni të vërtetën e një kompanie, mos humbisni kohë duke lexuar deklaratat e vizionit të varura në korridore. Zbrisni në katin e punës, aty ku lëviz malli, ku përballen njerëzit me procesin dhe ku fati i një dite të tërë vendoset nga dora e supervizorit.

Aty do të shihni shpesh një paradoks të jashtëzakonshëm: të njëjtët punonjës, e njëjta magazinë, të njëjtat mjete, por dy botë krejtësisht të ndryshme, të ndara vetëm nga ndërrimi i orarit.

Në njërën anë keni supervizorin që beson te sistemi. Njeriun që vjen para kohe për të kontrolluar mjetet, që hap procedurën standarde të operimit dhe që nuk lejon asnjë hap të kapërcehet me shpresën se po kursehet kohë. Ai e di se një detaj i anashkaluar në mëngjes është një krizë e sigurt në mesditë. Turni i tij duket i mërzitshëm nga jashtë. Nuk ka ulërima, nuk ka vrapime në panik, nuk ka skena dramatike. Gjithçka lëviz me ritëm të qëndrueshëm, gabimet parandalohen para se të shfaqen dhe në fund të ditës, dorëzimi i detyrës bëhet me saktësi kirurgjikale.

Në anën tjetër keni improvizuesin e përjetshëm. Njeriun që hyn në turn pa asnjë plan, me duar në xhepa dhe me idenë e gabuar se menaxhimi është një lloj arti rruge që zgjidhet me intuitë. Ai nuk e ka idenë se çfarë thotë rregullorja, nuk do t'ia dijë për SOP dhe i sheh të dhënat si humbje kohe. Dita e tij është një telenovelë me emocione të forta: një gabim këtu, një përplasje atje, malli që mungon, klienti që bërtet dhe ai vetë në mes të sallës, duke dhënë urdhra kontradiktorë me celular në vesh.

Rezultatet e këtij të dytit janë ato që janë: të dobëta, të paqëndrueshme, të mbushura me dëmtime dhe vonesa. Por ja ku qëndron absurdi më i madh i kulturës sonë të menaxhimit.

Në sytë e një drejtimi të cekët, shpesh ky i dyti shihet si lideri me pasion. Pronari e sheh duke djersitur, duke bërtitur, duke vrapuar për të shpëtuar një porosi në minutën e fundit, dhe thotë me vete: Ky po e ha veten për punën, ky ka shpirt.

Ndërkohë, për supervizorin e parë, për atë që e mban turnin në binarë pa zhurmë përmes rregullit, krijohet një perceptim i padrejtë: Ky rri shumë i qetë, ky nuk po lodhet sa duhet, ky vetëm ndjek letrat.

Më lejoni ta them këtë me të gjithë peshën e përvojës operacionale. Të ngatërrosh kaosin me pasionin dhe rregullin me ngathtësinë është shenja më e qartë e një kompanie që nuk di të vlerësojë veten.

Le ta shohim se çfarë i bëjnë këto dy modele njerëzve që kanë nën vete.

Nën drejtimin e supervizorit që zbaton procesin, punonjësi fiton siguri. Ai e di saktësisht se çfarë pritet prej tij. E di se nëse ndjek standardin, askush nuk do t'i bërtasë padrejtësisht. Në atë turn nuk ka vend për teka personale, sepse ligji i vetëm i dyshemesë është procesi i rënë dakord. Njerëzit mësojnë zanatin, rrisin profesionalizmin dhe kthehen në shtëpi me lodhje fizike, por me shpirt të qetë.

Nën drejtimin e improvizuesit, punonjësi jeton në një ankth të vazhdueshëm. Sepse kur nuk ka rregulla, çdo gjë varet nga humori me të cilin është zgjuar shefi atë mëngjes. Ajo që dje quhej gabim, sot lejohet; ajo që sot vlerësohet, nesër dënohet. Punonjësit nuk dinë ku të mbështeten, prandaj mësojnë të bëjnë vetëm një gjë: të mbijetojnë përmes syrit vigjilent, duke parë se nga fryn era e shefit dhe jo se ku kërkon kujdes puna.

Improvizimi nuk është shkathtësi. Është thjesht një alibi e dobët për të fshehur mungesën e disiplinës dhe refuzimin për të mësuar.

Çdo njeri mund të improvizojë për një orë kur bie sistemi papritur; kjo quhet reagim emergjence. Por kur improvizimi kthehet në mënyrë të përditshme jetese, kjo nuk është më emergjencë. Është falimentim i paralajmëruar. Një biznes nuk mund të rritet mbi supet e improvizuesve që nuk mbajnë mend se çfarë vendosën dje. Një biznes rritet vetëm atëherë kur e bën suksesin të përsëritshëm, dhe suksesi bëhet i përsëritshëm vetëm përmes procedurës, trajnimit dhe zbatimit të palëkundur të standardit.

Lidershipi i vërtetë në operacione nuk kërkon spektakël. Ai nuk ka nevojë për heronj që krijojnë vetë katastrofën për t'u shpallur pastaj shpëtimtarë të saj.

Lidershipi i vërtetë është ai akt i qetë dhe i qëndrueshëm i ndërtimit të një strukture aq të fortë, saqë turni ecën përpara me dinjitet dhe rezultate të pastra edhe në ditën më të vështirë.

Dhe koha gjithmonë e nxjerr në shesh këtë dallim: zhurma e improvizuesit herët a vonë digjet nga vetë flakët që ndez, ndërsa qetësia e atij që njeh dhe respekton procesin mbetet i vetmi themel mbi të cilin mund të ngrihet diçka që zgjat.

A e provove?

Nëse provove diçka nga kjo ese në turnin tënd, më thuaj çfarë ndodhi. Përgjigjet që u ndihmojnë të tjerëve botohen nën ese, të anonimizuara.