Ka një iluzion të zakonshëm dhe shumë të kushtueshëm në botën e sotme të punës, ku vlera e një dite nuk matet më me atë që ndërtohet realisht, por me sasinë e zhurmës që krijohet rreth procesit.

Vëzhgojeni me vëmendje se si funksionon ky teatër në shumë nga zyrat, magazinat dhe mjediset tona operacionale. Dyert hapen me rrëmbim, njerëzit ecin me hapa të shpejtuar sikur po shuajnë një zjarr imagjinar, telefonat tronditen pa pushim mbi tavolina dhe në çdo cep dëgjohet e njëjta fjalë e përsëritur si lutje: „urgjente“. Gjithçka shpallet urgjente. Çdo kërkesë duhej të ishte mbyllur dje. Çdo mesazh vjen me shenja të kuqe alarmi dhe çdo bisedë nis me frymëmarrje të marrë, sikur kompania ndodhet në çdo sekondë buzë greminës.

Në pamje të parë, për një vëzhgues të sipërfaqshëm, kjo duket si një ndërmarrje me ritëm të lartë, e mbushur me njerëz të përkushtuar që po japin gjithçka nga vetja.

Por e vërteta që fshihet pas kësaj tymnaje është krejt tjetër. Dhe ajo duhet thënë hapur. Një organizatë ku gjithçka është urgjente është një organizatë ku asgjë nuk është e rëndësishme. Nxitimi i vazhdueshëm nuk është tregues i efikasitetit; është thjesht maskimi më komod i mungesës së thellë të mendimit dhe planifikimit.

Le ta zbërthejmë psikologjinë e kësaj ngutjeje të përhershme.

Pse e dashurojnë kaq shumë sistemet e dobëta këtë ritëm paniku?

Sepse nxitimi të fal një alibi të përsosur morale. Kur vrapon pa marrë frymë nga mëngjesi deri në mbrëmje, ti nuk ke kohë të mendosh. Nuk ke kohë të ndalosh dhe të pyesësh veten pse e njëjta porosi vonohet çdo javë, pse i njëjti gabim në faturim përsëritet çdo të hënë, apo pse stafi ndodhet gjithmonë i papërgatitur para një situate krejtësisht të parashikueshme.

Paniku krijon ndjesinë mashtruese të lëvizjes. Në fund të turnit, punonjësi kthehet në shtëpi me kurriz të thyer dhe me mendje të rraskapitur, i bindur se ka kaluar një ditë titanike pune, ndërkohë që në terma realë asgjë nuk ka ecur përpara. Ai thjesht ka harxhuar të gjithë karburantin e tij nervor për të shuar zjarret që vetë improvizimi i kompanisë i ndezi pak orë më parë.

Dhe ja ku shfaqet padrejtësia më e madhe e kësaj kulture: mënyra se si ajo e trajton profesionistin e vërtetë.

Përfytyroni një menaxher apo një punonjës që beson te rregulli. Ai hyn në turn me qetësi, hap shënimet, analizon prioritetet dhe refuzon të marrë pjesë në histerinë e përgjithshme. Ai e di se para se të nisësh vrapin, duhet të dish se në cilin drejtim po vrapon.

Në sytë e një drejtuesi të cekët, ky njeri shihet menjëherë me dyshim. „Pse rri kaq i qetë? Pse nuk po shqetësohet si të tjerët? Ky nuk e paska mendjen te puna.“

Në mendësinë e atyre që e ngatërrojnë zhurmën me rezultatin, qetësia përjetohet si fyerje, sepse ajo ekspozon kotësinë e panikut të tyre. Ata nuk e kuptojnë se qetësia e një profesionisti nuk buron nga moskokëçarja, por nga forca e përgatitjes.

Një kirurg i aftë nuk futet në sallën e operacionit duke bërtitur me nervozizëm; ai vepron me saktësi kirurgjikale dhe me frymëmarrje të kontrolluar. Një pilot me përvojë nuk lejon panikun në kabinë kur futet në turbulencë; ai mbështetet te lista e verifikimit dhe te procedurat e testuara me qindra herë.

Kultura e nxitimit të verbër nuk është vetëm qesharake; ajo është thellësisht shkatërruese për shëndetin e njeriut dhe të organizatës.

Ajo prodhon shkurtime të rrezikshme. Për të mbyllur „urgjencën“ e radhës, njerëzit anashkalojnë kontrollin e cilësisë, shkelin rregullat e sigurisë dhe i lënë detajet thelbësore përgjysmë. Dhe rezultati dihet: shkurtorja e sotme bëhet kriza e madhe e së nesërmes. Njerëzit digjen nga stresi kronik, gabimet shtohen dhe kompania futet në një rreth vicioz ku vetë nxitimi prodhon nevojën për më shumë nxitim.

Lidershipi i vërtetë dallohet pikërisht nga aftësia për të thyer këtë iluzion.

Një lider me vizion nuk lejon që paniku të bëhet mënyrë jetese. Roli i tij kryesor nuk është të përhapë alarmin te njerëzit poshtë, por të veprojë si një digë mbrojtëse që thith goditjet e jashtme dhe rikthen qartësinë brenda ekipit. Ai ka pjekurinë dhe autoritetin për të ndalur hapin, për të parë njerëzit në sy dhe për të thënë: Ndalo një sekondë. Merr frymë thellë. Le të kuptojmë se çfarë po ndodh para se të hedhim hapin tjetër.

Shpejtësia pa drejtim është thjesht një mënyrë më e shpejtë për t'u përplasur me murin.

Prandaj, në një mjedis pune që kërkon të të tërheqë me dhunë në teatrin e tij të ngutjes, akti më i madh i profesionalizmit është mbrojtja e qetësisë tënde mendore. Aftësia për të dalluar atë që është vërtet e rëndësishme nga ajo që thjesht bën zhurmë.

Sepse në fund të llogarisë, bizneset që mbijetojnë dhe lënë gjurmë të qëndrueshme nuk janë ato që harxhuan frymën duke vrapuar kot nëpër tym, por ato që patën mençurinë të ndërtonin një sistem aq të kthjellët, saqë çdo punë të bëhet me saktësi, me dinjitet dhe në kohën e vet të merituar.

A e provove?

Nëse provove diçka nga kjo ese në turnin tënd, më thuaj çfarë ndodhi. Përgjigjet që u ndihmojnë të tjerëve botohen nën ese, të anonimizuara.