Jetojmë në një epokë magjepsëse dhe të çoroditur, ku njerëzit do të pranonin më mirë të digjeshin të gjallë në sheshin e qytetit, sesa të kalonin një pasdite të vetme pa i vënë re njeri.

Të jesh i padukshëm sot? Ah... kjo nuk është më një tërheqje modeste. Është një akt rebelimi. I qetë, i pacipë, pothuajse aristokratik.

Kjo shoqëri është dashuruar marrëzisht pas sipërfaqes së lëmuar të xhamit. Gjithçka duhet të kornizohet, të filtrohet, të ndriçohet me atë dritën e ftohtë LED dhe të ekspozohet si mishi i varur në tezgat e një tregu në Marrakesh. Njerëzit sakrifikojnë misterin, intimitetin dhe një pjesë të dinjitetit, vetëm që një turmë të panjohurish t'u vërtetojë se marrin frymë. Pa një imazh, pa një dëshmi të ngjeshur në pak centimetra katrorë, ndihen sikur nuk ekzistojnë.

Por harrojnë një të vërtetë të vjetër, gati të shenjtë: ai që kërkon me çdo kusht të shihet, heq dorë nga i vetmi pushtet që ka peshë vërtet. Pushteti i vëzhgimit.

Më kujtohet një mik i vjetër në Venedik, vite më parë. Lorenzo. Vishej me shalle të rënda kashmiri ngjyrë hiri, që shkriheshin me mjegullën e mëngjesit mbi kanale. Në apartamentin e tij nuk kishte asnjë pasqyrë. Thoshte se njeriu që ngul sytë shumë gjatë te imazhi i vet, me kohë harron se çfarë ngjyre ka bota. Kur hynte në një sallon të zhurmshëm, ku të gjithë kërkonin të admiroheshin, Lorenzo ulej në cepin më të errët me një gotë grappa. Rrinte në heshtje. Dhe brenda njëzet minutash e dinte kush kishte borxhe, kush po gënjente dhe kush ishte gati të shiste gjithçka për pak vëmendje.

Pse? Sepse të gjithë ishin aq të zënë duke luajtur rolin e jetës së tyre para një kamere imagjinare, sa nuk e vinin re njeriun që mbante shënime në hije.

Kam parë të njëjtën skenë në zyra dhe në salla mbledhjesh. Menaxheri që flet më shumë në takim rrallë është ai që di më shumë. Ai që di më shumë është zakonisht ai që ka qëndruar te rampa, te recepsioni, në turnin e natës, dhe ka parë punën siç është, jo siç raportohet. Udhëheqja nuk fillon në skenë. Fillon në cepin e dhomës.

E di. Po e shkruaj këtë në një faqe publike, nën emrin tim. Ironinë e shoh edhe vetë. Por të shkruash nuk është të pozosh. Është të mbash shënime nga cepi i dhomës dhe t'i ndash me ata që duan të shohin.

Në këtë karnaval, padukshmëria nuk është dështim. Është një vend në lozhën private, pas perdeve të rënda prej kadifeje, ndërsa pjesa tjetër e botës djersin mbi skenë për një duartrokitje të shkurtër. Kur refuzon të luash sipas rregullave të spektaklit, nuk të masin dot. Nuk të paketojnë dot. Dhe mbi të gjitha, nuk e dinë kurrë saktësisht nga vjen.

Prandaj, lëri të fotografojnë pjatat, lëri të retushojnë rrudhat, lëri të presin miratimin e botës. Ti merr frymë thellë, shijo kafen në qetësi dhe buzëqesh.

Është e mrekullueshme të jesh fantazmë në një dhomë plot me pasqyra.

A e provove?

Nëse provove diçka nga kjo ese në turnin tënd, më thuaj çfarë ndodhi. Përgjigjet që u ndihmojnë të tjerëve botohen nën ese, të anonimizuara.