Jetojmë në një epokë magjepsëse dhe të çoroditur, ku njerëzit do të preferonin të digjeshin të gjallë në sheshin e qytetit sesa të kalonin një pasdite të vetme pa u vënë re nga dikush.

Të jesh i padukshëm sot? Ah... kjo nuk është më një tërheqje modeste. Është një akt rebelimi. I qetë, i pacipë, pothuajse aristokratik.

Kjo shoqëri është dashuruar marrëzisht pas sipërfaqes së lëmuar të xhamit. Gjithçka duhet të kornizohet, të filtrohet, të ndriçohet me atë dritën e ftohtë LED dhe të ekspozohet si mish i varur në një treg rruge në Marrakesh. Njerëzit sakrifikojnë misterin, intimitetin dhe një pjesë të dinjitetit, vetëm që një turmë të huajsh të vërtetojë se ata marrin frymë. Pa një imazh, pa një dëshmi të ngjeshur në pak centimetra katrorë, ndihen sikur nuk ekzistojnë.

Por harrojnë një të vërtetë të vjetër, gati të shenjtë: ai që kërkon me çdo kusht të shihet, heq dorë nga i vetmi pushtet që ka peshë vërtet. Pushteti i vëzhgimit.

Më kujtohet një mik i vjetër në Venedik, vite më parë. Lorenzo. Vishej me shalle të rënda kashmiri ngjyrë hiri, që shkriheshin me mjegullën e mëngjesit mbi kanale. Në apartamentin e tij nuk kishte asnjë pasqyrë. Thoshte se njeriu që ngul sytë shumë gjatë te imazhi i vet, me kohë harron se çfarë ngjyre ka bota. Kur hynte në një sallon të zhurmshëm, ku të gjithë kërkonin të admiroheshin, Lorenzo ulej në këndin më të errët me një gotë grappa. Rrinte në heshtje. Dhe brenda njëzet minutash e dinte kush kishte borxhe, kush po gënjente dhe kush ishte gati të shiste gjithçka për pak vëmendje.

Pse? Sepse të gjithë ishin shumë të zënë duke luajtur rolin e jetës së tyre para një kamere imagjinare, për të vënë re njeriun që mbante shënime në hije.

Kam parë të njëjtën skenë në zyra dhe në salla mbledhjesh. Menaxheri që flet më shumë në takim rrallë është ai që di më shumë. Ai që di më shumë është zakonisht ai që ka qëndruar te rampa, te recepsioni, në turnin e natës, dhe ka parë punën siç është, jo siç raportohet. Udhëheqja nuk fillon me skenën. Fillon me cepin e dhomës.

E di. Po e shkruaj këtë në një faqe publike, nën emrin tim. Ironia nuk më ka shpëtuar. Por të shkruash nuk është të pozosh. Është të mbash shënime nga cepi i dhomës dhe t'i ndash me ata që duan të shohin.

Në këtë karnaval të pafund, padukshmëria nuk është dështim. Është luksi suprem. Është një vend në lozhën private, me perde të rënda kadifeje, ndërsa pjesa tjetër e botës djersin mbi skenë për një duartrokitje të shkurtër. Kur refuzon të luash sipas rregullave të spektaklit, ndodh diçka e jashtëzakonshme: nuk të masin dot. Nuk të paketojnë dot. Dhe mbi të gjitha, nuk e dinë kurrë saktësisht nga po vjen.

Prandaj, lëri të fotografojnë pjatat, lëri të retushojnë rrudhat, lëri të presin konfirmimin e botës. Ti merr frymë thellë, shijo kafen në qetësi dhe buzëqesh.

Është e mrekullueshme të jesh fantazmë në një dhomë plot me pasqyra.